ഒരു പുലരൊളിയില്...
ഒരു വാരാന്ത്യത്തില്, പലപ്പോഴുമെന്നപോലെ ഐലന്റ് എക്സ്പ്രെസ്സില് ബാംഗ്ലൂരില് നിന്ന് നാട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിലായിരുന്നു, അര്ദ്ധരാത്രിക്കുശേഷമെപ്പോഴോ ആണ് ഒന്നിരിക്കാന് സ്ഥലം കിട്ടിയത്. ജാലകത്തിനരികെയുള്ള ഒറ്റസീറ്റില്. വാളയാര് ചുരം കഴിഞ്ഞ് ഇരുവശവും പച്ചവിരിച്ച; പനയോലകള് തലയെടുത്തുനിന്ന നേര്ത്ത മഞ്ഞു പുതച്ച കഞ്ചിക്കോടെന്ന പാലക്കാടന് മണ്ണിലേക്കെത്തിയപ്പോഴേക്ക് രാത്രി വഴിമാറിയതും പുലരിതുടുത്തു വിരിഞ്ഞതും ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. കുറച്ച് ദൂരവും പിന്നിട്ട് ഒലവക്കോട് ഗ്രാമത്തിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും ട്രെയിന് ഒരു മുരള്ച്ചയോടെ അല്പനേരം നിന്നു. എവിടെനിന്നോ എന്നിലേക്കൊരു തണുപ്പിന്റെ സ്പര്ശം കാറ്റായി വന്നുചേര്ന്നതും വെയിലുദിക്കാത്ത ഒരു പച്ചപ്പിലേക്ക് കണ്ണു തുറന്നതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. ആകാശത്തേക്ക് ഉയര്ന്നു നില്ക്കുന്ന് കരിമ്പനകള് അങ്ങിങ്ങായി..താഴെ പച്ച കമ്പളം പുതച്ച പാലക്കാടന് മണ്ണ്....അതിനെതിരെ, അങ്ങകലെ മഞ്ഞു മേലാപ്പണിഞ്ഞ കല്ലടിക്കോടന് മലനിരകള്...
